راه سخت تحقق سیاست های کلان قضایی

 عبداله عبدی - عبدی مدیا

 باید این واقعیت را پذیرفت که در بدو ریاست قوه قضاییه توسط سید ابراهیم رییسی، او برای تحقق سیاست‌های کلان قضایی خود تلاش بسیار زیادی کرد.

از جمله آن تلاش‌ها اخذ کتبی درخواست تمایل انتقال شیخ محمد مقیسه رییس شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران بود.

نتیجه آن تمایل کتبی شیخ مقیسه، این شد که سید ابراهیم رئیسی او را از دادگاه انقلاب به دیوان عالی کشور انتقال دهد و مستشار دیوان نماید.

سپس تدبیر شد که شیخ مقیسه به عنوان مستشار به شعبه ۶ دیوان عالی کشور برود که شعبه‌ای بدون حاشیه بود و پرونده‌های غیر خاص و علنی داشت.

البته سید ابراهیم رئیسی زورش نرسید ابوالقاسم صلواتی را از شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران انتقال دهد اما عملاً پرونده‌های خاص را به شعب دیگری ارجاع میدادند تا نزد او متمرکز نباشد

در آرای صلواتی هم کمی «تعدیل تاکتیکی» مشاهده میشد، گویی صلواتی سیاست جدید را متوجه شد.

شیخ محمد مقیسه اما در زمان ریاست محسنی اژیه به ریاست شعبه دیوان ارتقا یافت، اما بازهم تدبیر شد تا شعبه غیر خاصی را اداره کند که شعبه ۵۳ معین شد.

پیشتر در یادداشتی نوشتم رویه شیخ علی رازینی هم در اواخر عمرش خیلی تفاوت پیدا کرده بود و نقض بسیاری از آرای پرونده های سلب حیات معروف و غیر معروف از جمله فعالیت های او بود، گویی شیخ، آن شیخ سالهای سخت انقلاب و آغاز رهبری آیت‌الله خامنه‌ای در دادگاه ویژه روحانیت نبود و روحیه‌اش دچار تغییر شده بود.

البته من از مکنونات قلبی شیخ و سایرین آگاه نیستم و این یادداشت هم صرفا بر مبنای برونداد رفتاری و وقایع پیش آمده اخیر است.

حتی رفتاری که شیخ علی رازینی با وکلا و لوایح آنان داشت که نمونه های آن در پرونده دادگاه انقلاب کرج و مشابه، قابل مشاهده است، بسیار قابل تامل بود.