پرسشی و پاسخی صریح!

شما در «خاطرات» خود نوشته‏ايد كه نامه اول عزل شما مربوط به آقاى خمينى نيست، به اين دليل كه ايشان گفته‏اند: من با بازرگان و بنى صدر موافق نبودم و غيره. آيا به نظر شما همين بهترين دليل نيست بر اين‏كه نامه مربوط به خود ايشان است؟

ايشان آن وقت كه به بازرگان احتياج داشتند، گفتند دولت بازرگان دولت امام زمان(عج) است، بعد وقتى به قول معروف كارشان راه افتاد، بازرگان شد ليبرال و شما برايش تكبير فرستاديد. با شخص شما هم همين كار را كرد. بعد از ۱۵ سال برگشته بود ايران نه از كارى خبر داشت نه كسى را مى‏شناخت.

اين‏گونه كه در «خاطرات» خودتان نوشته‏ايد همه تماس‏ها و برنامه‏ها را شما رتق و فتق مى‏كرديد. يك‏دفعه بعد از ده سال شما كه تا آن وقت نتيجه عمرش بوديد شديد ليبرال، و اين دفعه بقيه تكبير گفتند. ما ۱۶ ساله بوديم كه تعداد زيادى از هم‏كلاس‏هايم به دليل ضديت با ولايت فقيه اعدام شدند.

اين مربوط هست به سال ۱۳۶۰. در نماز جمعه كه خود شما امامش بوديد شعار «مرگ بر ضد ولايت فقيه» داده مى‏شد و بعد مى‏ريختند توى خيابان. نتيجه اين‏كه تا وقتى شما سكوت كرديد و تأييد كرديد نتيجه عمر ايشان حساب مى‏شديد، بعد كه يك اعتراضى آن هم پشت درهاى بسته كرديد، خيال شما را هم راحت كرد. در خاتمه بايد بگويم كه در همه آن سال‏هايى كه شما قدرتى داشتيدچه بسيار حق‏ها كه پايمال شد و چه بسيار سر و دست‏ها كه به خاطر ضديت با ولايت فقيه شكسته شد و صدها هزار نفر دور دنيا آواره شدند.

پاسخ:
بسمه تعالى/با سلام و تحيت 
صرف نظر از اين‏كه مرحوم آيت‌اللّه خمينى از اول با رياست جمهورى آقاى بنى صدر و نخست وزيرى مرحوم مهندس بازرگان موافق بودند يا نبودند، يادآور مى‏شوم:

اولاً: اين‏جانب با برخوردهايى كه با مرحوم مهندس بازرگان و دوستان ايشان كردند سخت مخالف بودم و در زمان قائم مقامى كرارا انتقاداتم را به مسئولين مربوطه و حتى شخص آيت‌‌الله  خمينى متذكر مى‏شدم، تا آن‏جا كه در محافل خاصى اين‏جانب را طرفدار ليبرال‏ها معرفى مى‏كردند و حتى براى مرحوم امام خمينى ذهنيتى درست كرده بودند كه من درصدد مى‏باشم بعد از فوت ايشان مصادر امور را به دست ليبرال‏ها و مجاهدين خلق بسپارم. بنابراين من هيچ‌گاه سكوت نكردم، و در هر فرصتى تذكراتى مى‏دادم، ولى آنان ترتيب اثر ندادند.

ثانيا: من هيچ‌گاه از شعار «مرگ بر ضد ولايت فقيه» حمايت نكردم و كرارا در صحبت‏ها و حتى خطبه‏هاى نماز جمعه تهران يادآور مى‏شدم كه بايد با منطق و استدلال از يك موضوع سياسى و فقهى حمايت كرد نه با چماق و شعار مرگ بر مخالف.

ثالثا: من از حق كشى‏هايى كه مى‏شد تا حد زيادى مطلع مى‏شدم و از همين جهت لحن صحبت‏هاى من معمولاً لحن انتقاد و اعتراض به كارهاى خلاف داشت. همين مواضع من بود كه براى آقايان تلخ و گران و غير قابل تحمل بود و سرانجام توانستند ذهنيتى برخلاف واقع براى مرحوم امام درست كنند و كردند آنچه را كردند. تعجب من از شماست كه چگونه قضاياى گذشته را درست تجزيه و تحليل نمى‏كنيد و مرا كه قربانى مواضع انتقادى خود شده‏ام ساكت و مؤيّد كارهاى خلاف آقايان قلمداد مى‏كنيد. ان شاء اللّه موفق باشيد.
حسينعلى منتظرى  ۱۳۸۶/۱۱/۲۶

منبع: کانال آوای خرد - مجتبی لطفی