خاطرات اکبر هاشمی - ۲۹ شهریور ۱۳۶۲

صبح زود، بعد از نماز، مقدارى به یاد قرائت هاى مرتب قرآن مرحوم ابوى، براى ایشان قرآن خواندم. از همه قسمت هاى خانه، فیلم برداشتند. از بستگان و مردم، عده اى جمع شدند. در جمع آنها، خاطرات گذشته را همراه با مزاح و تفریح گفتم و در فیلم، ضبط گردید. تا سن چهارده سالگى در اینجا زندگى کرده ام، خاطرات من زیاد است و بعضى از آثارم مانده است؛ ازجمله یک حسینیه که در سال هاى بعد ساخته ام و تعدادى درخت پسته و بادگیرى که ساخته ام. ساعت نه صبح به مسجد رفتیم. براى مردم صحبت کردم.  دو هلى کوپتر از کرمان آمدند و ما را به کرمان بردند. از بالاى سر، منظره مزارع پسته جلگه آباد نوق و رفسنجان جالب است. همراهان از اینکه مردم نوق از آب شور و با زمین شور، بهره گیرى خوبى مى کنند، تعجب داشتند و دکتر[عباسعلى] زالى [معاون وزیر کشاورزى] مى گفت، این خاک ها را براى آزمایشگاه ها فرستاده اند، براى کشاورزى غیر مناسب تشخیص داده شد و اینکه مردم این چنین، آن را احیا کرده اند، فوق العاده است.

در کرمان، قبل از ناهار، ملاقاتى با اعضاى حزب جمهورى [اسلامى] داشتم و براى آنها صحبت کردم.  پاسخ سئوال هاى آنها را دادم. جلسه مشترکى با استاندار و بعضى روحانیون داشتیم؛ براى رفع کدورت ها، بى اثر نبود. شوراى منطقه شش سپاه پاسداران آمدند و راجع به مسایل منطقه، بحث و اتخاذ تصمیم شد. عصر در استادیوم تختى، در اجتماع مردم براى آنها مفصلاً سخنرانى کردم.  در اواخر سخنرانى دلم درد گرفت. به روى خود نیاوردم و به گونه اى صحبت را تمام کردم که کسى نفهمید. گویا غذاى مانده مصرف شده است. از آنجا به فرودگاه رفتیم. مصاحبه اى با صداوسیما انجام شد.

فرمانده لشکر ثارالله آمد و گزارش عملیات اخیر شمال مریوان را داد. معلوم شد، عراقی ها از ترس، عقب نشینى کرده اند و چند قله مهم را از خاک خودشان در شیلر، تخلیه کرده اند که ما تصرف کرده ایم و مهمات زیادى جا گذاشته اند. از پاسداران محافظ و همراه تشکر و خداحافظى کردم و به طرف تهران حرکت نمودیم. هواپیما به خاطر کوچکى باند فرودگاه کرمان از بندرعباس عوض شده و هواپیماى کوچک تر آورده بودند. شام را در هواپیما خوردیم؛ در فرودگاه تهران مصاحبه اى درباره اهداف و نتایج سفر کردم   و به خانه آمدم. خسته بودم؛ زود خوابیدم.