خاطرات اکبر هاشمی - ۴ آبان ۱۳۶۲

آقاى [سید احمد] زرهانى [نماینده دزفول] از دزفول تلفن کرد و خواستار ارسال چادر و مصالح ساختمانى و کمک مالى براى مردم شد. مسأله انفجار مقر ساختمان فرماندهى آمریکایی ها در بیروت، هنوز مسأله روز جهانى است. صبح زود براى عکسبردارى از کلیه و مثانه به بیمارستان شهید لبافى نژاد رفتم. کلیه ام چندى پیش، سنگ آورده بود؛ گفتند سالم است. سپس از مجروحان جنگى و معلولان قطع نخاعى احوال پرسى کردم. دو ساعتى طول کشید. براى همه بیماران مریضخانه، میوه فرستادم. به خانه آمدم. عفت که براى پانسمان پایش به بیمارستان فیروزگر رفته بود، برگشت. تا عصر در خانه، مطالعه و استراحت داشتم.

اول شب اطلاع دادند که عراق، امروز عصر دو موشک به بهبهان و دو موشک به مسجدسلیمان زده است. کم کم خبر رسید که موشک هاى مسجدسلیمان به جاى حساس نخورده و فقط یک کشته داده است، اما در بهبهان موشک ها به مدرسه راهنمایى و محله اى دیگر خورده و بیش از 95 نفر شهید و 400 نفر مجروح شده اند.

شب با آقایان[آیت الله] خامنه اى و [موسوى] اردبیلى مهمان احمدآقا بودیم؛ تقاضا کردیم، امام هم آمدند. در خدمت امام، راجع به زدن مناطق مسکونى عراق، بحث کردیم؛ قبول نکردند. گفتند اشکال شرعى و سیاسى دارد. با وضعى که عراق پیش گرفته است، بدون زدن شهرهاى آن، مشکل است که خیلى به جنگ ادامه داد. درباره پذیرش آتش بس در خلیج فارس، این گونه که مى گویند، سازمان ملل مى خواهد قطعنامه بدهد؛ بحث شد. نظر همه ما این بود که ارجح است بپذیریم. مطمئن نیستیم که امام بپذیرند. قرار شد، روى آن بحث کنیم. آقاى [سیدمحمد] کیاوش از اهواز تلفن کرد که مجروحان بهبهان را به آنجا نبرند؛ چون جا ندارند. گفتم سه هواپیماى سى ـ 130 رفته که [مجروحین را] به جاهاى دیگر منتقل کنند، ولى در بهبهان نمى تواند بنشیند؛ در امیدیه نشسته اند.