خاطرات اکبر هاشمی - ۲۷ مهر ۱۳۷۷

بعد از نماز صبح، براى کوه نوردی به سوى سیاهکوه در جنوب ورامین رفتیم. از شهرهاى قرچک ورامین، پیشوا و روستاهاى مسیر گذشتیم. وارد جاده خاکى شدیم. از چند روستا و از کنار کوه هاى نزحزکوه و دوازده امام کوه گذشتیم. به سیاهکوه رسیدیم. کنار کاروانسراى قدیمى توقف کردیم.

جمعى از مدیران [سازمان حفاظت] محیط زیست استقبال کردند. دو ساعت و نیم در راه بودیم. داخل کاروانسرا در صفه بزرگ، صبحانه خوردیم: جگر، قلوه، دل و گوشت. آقاى عطاردی و آقاى میران توضیحات دادند. منطقه پارک ملى و منطقه حفاظت شده و انواع گونه هاى گیاهى و حیوانى و... کاروانسرا از زمان شاه عباس [صفوی] مانده و گفتند، از زمان ساسانى ها بوده و در عهد صفویه بازسازى شده است.

آب از هفت کیلومترى، از چشمه اى لوله کشى شده؛ خیلى کم است. در زمان قدیم توسط کانال هاى سنگى که به صورت ناودان از سنگ تراشیده بودند، منتقل مى شده و سنگ ها هنوز باقى است. چند درخت پسته هم بیرون کاروانسراست. پسته هم داشتند. چند صد متر آن طرف تر، قلعه دیگرى است بنام حرمسرا که مخروبه است.

سپس به چشمه شیرعلى در ارتفاعات بالاتر رفتیم. آب کمى دارد و قلعه اى شبیه همان حرمسرا، احتمالاً در زمان صفویه، اینجا مسیر راه اصفهان به مشهد بوده و گفتند، شاید جاده ابریشم باشد. از قله کوه که دو هزار متر از سطح دریا ارتفاع دارد، منطقه دریاچه نمک را دیدیم و جاده اى جیپ رو که به سوى کاشان مى رود.

به محل چشمه شاه رفتیم که از آنجا آب به کاروانسرا مى برند. به جاده اى رفتیم که به سوى گرمسار مى رود. گفتند، در قسمت باتلاق ها، در زمان صفویه سنگفرش شده و زیر سنگفرش، لایه اى زغال تعبیه کرده اند که فروکش نکند؛ اگر این مطلب درست باشد، نشان از تکنیک هاى جالب زمان قدیم در راه سازی ایران است.

بر دیوار صفحه کاروانسرا، خطوطى با نستعلیق و خوانا نوشته بود که در تاریخ 1005 تا 1117 درست شده و گفتند از زمان صفویه مانده است؛ باورش مشکل است. بنا بود از مزرعه پسته اى که کشاورزان رفسنجانی در آنجا ایجاد کرده اند، بازدیدکنیم که به خاطر خستگى منصرف شدیم. آب هاى اضافى و فاضلاب تهران، بخشى به آن منطقه مى رود. در مراجعت از راه پارچین - منطقه صنایع نظامى- برگشتیم. ساعت دو ونیم بعد از ظهر، به خانه رسیدیم.

در گزارش ها، توجه بیشتر به تبلیغات انتخابات [مجلس خبرگان] است. صداوسیما افراط مى کند و بعضى ها فکر مى کنند، این افراط در تبلیغ اثر معکوس دارد و مردم را دلزده مى کند.