خاطرات اکبر هاشمی - ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۲

آقای [محمدحسین] رضایی، سرپرست [سازمان] حج و زیارت آمد.گزارش وضع حج و عُمره را داد و اینکه به خاطر تعطیل‌شدن زیارت‌کربلا، فشار بر عُمره زیاد شده و ممکن است متقاضيان به 500  هزار نفر برسند. از آقای [محمد محمدی] ري‌شهری، [نماینده ولی‌فقیه و سرپرست حجاج ایرانی] گله‌مند است؛ به خاطر اینکه نامه‌اي به او نوشته و خواسته‌كه‌كنار برود وگفته‌که ادامه‌کار او شرعی و قانونی نیست، در حالی‌که آقای [سیدمحمد] خاتمی در جواب به او نوشته که شرعاً  و قانوناً درست است.
آقای [محمدعلی] کوزه‌گر، نماینده شهريار آمد. خواست‌که به آنجا بروم و از مصاحبه اخير و  تأسیس دانشگاه آزاد در شهريار تشکرکرد و درخواست نمودكه برای عبور از بحران منطقه فعال‌تر شوم. آقای [مرتضی] بانک، معاون وزیر امورخارجه آمد. از عدم فعالیت مناسب وزارت خارجه در عراق انتقادکرد و معتقد است، ضعف‌‌آقاي محمد صدر، [معاون عربی آفریقای وزارت امورخارجه] عامل است.گزارشی از وضع مالی و اداري وزارت داد. حقوق سُفرا بین2800 تا 4000 دلار است.
عصرآقای حسين هاشمیان، همراه جمعی از مسئولان طرح انتقال آب از کوه‌های بختیاری به رفسنجان آمدند؛ منجمله آقايان محسن هجري و فرزندش و محمد مرعشی، مديرعامل [سازمان عمران رفسنجان] وگزارش مطالعات، وضع مالی و منابع و راهکارها و هزینه‌ها و درآمدها را دادند و درخواست داشتند، برای حل مشکل تضمين‌ وام از خارج، کمک‌شان‌کنم و تشکرکردند، از اینکه در دولت با تخصیص آب به رفسنجان، اساس‌کار پایه‌گذاری شد.
[کالین] پاول، [وزیر امورخارجه آمریکا]، پس از سفر به سوریه و لبنان ‌گفته است، سوریه با محدودکردن‌گروه‌های مجاهد فلسطیني همکاری می‌کند و خانم [كاندوليزا] رايس، مشاور امنيت ملي [جرج] بوش، با پُررويي‌گفته است‌که امنيت اسراییل،كليد امنيت جهان است.!! 
درکرکوک، یک نظامی آمریکایی از پا درآمد و در تكريت، آمریکا نقطه‌ای را بمباران کرده و بعضی از مدارس بصره و بغداد، شروع به کارکرده‌‌اند. آمریکا با يأس از قدرت اداره [جی] گارنر، شخصي به نام [پُل] برمر از وزارت امورخارجه را مأمور اداره امور غیرنظامی عراق کرده است. 
حوزه علیمه قم، براي شهادت 172 نفر از علما و روحانیون عراقی‌که در زندان‌های رژیم بعثي درگذشته شهید شده‌اند و پس از سقوط صدام [حسین] مسلّم شده‌که زنده نیستند، اعلام عزای عمومی‌کرده و روز چهارشنبه‌آينده، حوزه را تعطیل‌کرده‌اند و رهبري هم تسليت‌گفتند. 
در اكثر شهرها، فرهنگيان در اعتراض به عدم توجه دولت به خواسته‌هایشان كار نکردند.