خاطرات اکبر هاشمی - ۳ خرداد ۱۳۶۲

تا شروع کار مجلس، در دفترم کارهاى عقب مانده را انجام دادم. سخنان امام و محکوم کردن تندروى ها، در نطق هاى [پیش از دستور] نمایندگان - که مایه تضعیف دولت است- اثر عمیقى بر مجلس گذاشته است. امام این گونه اظهارات را که دستاوردهاى انقلاب را زیر سئوال مى برد و مایه تضعیف روحیه مردم مى شود، نتیجه توطئه ضدانقلاب دانسته اند. من در نطق مبسوط پیش از دستور، درباره اظهارات امام و سالگرد فتح خرمشهر و شهادت [محمد] بروجردى  قائم مقام فرمانده قرارگاه حمزه صحبت کردم.  دستور جلسه، لایحه [تعیین وظایف و تشکیلات] شوراى امنیت بود. ظهر امام جمعه و نماینده فومن آمدند و از آقاى [صادق] احسانبخش امام جمعه رشت، گله داشتند. آقاى [اسدالله] بیات آمد و از فرماندهان سپاه و آقاى [محمدرضا] فاکر [نماینده امام در سپاه] گله داشت.

عصر گروهى از خانواده هاى شهداى کرج آمدند و مقدارى طلا براى جنگ آوردند و از فرماندار و امام جمعه گله داشتند. سپس در جلسه حزب اللهى هاى مجلس شرکت کردم و مدتى به اظهارات آنها گوش دادم. مفصلاً راجع به اشکالات تندروى هاى آنها و حملات بیجا به دولت صحبت کردم. آقایان حداد عادل و اسلامیت که گاراژ دارند، آمدند و از لایحه وزارت راه در خصوص دولتى کردن گاراژهاى بنادر انتقاد داشتند. سپس، جمعى از رؤساى هیأت هاى بازسازى [نیروى انسانى] آمدند و گزارش دادند. از اینکه ستاد پیگیرى فرمان امام براساس اظهار امام - که میزان حال فعلى اشخاص است- چند ماده قانون بازسازى را لغو کرده، گله داشتند و براى تمدید قانون که به زودى اعتبارش تمام مى شود، مشورت کردند.  قرار شد با امام صحبت شود و سپس تصمیم اتخاذ گردد. شب به خانه آمدم. خسته بودم، زود خوابیدم.