خاطرات اکبر هاشمی - ۲ خرداد ۱۳۷۸

[آقای فیلیپ دوسورمن]، سفير فرانسه آمد. صحبت‌ها بيشتر در مورد توسعه همكاري‌ها و مسایل بالكان و انتقاد از ناتو به خاطر دور زدن سازمان ملل و طولاني‌كردن آوارگي مسلمانان بود.

خانم [مریم] بهروزي، [دبیرکل جامعه زینب(س)] آمد و خبر داد كه گروه‌هاي همسو جلسه داشته‌اند و متفقاً به اين نتيجه رسيده‌اند كه از من بخواهند، به صحنه سياست پارلمان و اجرا برگردم؛ گفتم، هنوز به سياستِ كنار بودن، پايبندم. از رفتار بعضي از جناح راست با فائزه انتقاد كردم وگفتم، از اين رهگذر، ضرر زيادي كردند. بالاخره دست از اصرار برنداشت و خواست كه نيروهاي ميانه را جذب‌كنيم و مانع پيوستن آنها به چپ‌ها شوم. 

[آقای قدیمی]، معاون طرح و برنامه وزارت مسكن و شهرسازی، با كامپيوتر نتيجه يك تحقيق را ارایه داد و خواست كه با مركز تحقيقات استراتژيك [مجمع تشخیص مصلحت نظام] همكاري كند. عصر جمعي از اعضای كميته علمي مراسم [سالگرد ارتحال] امام خميني آمدند و درخواست كردند كه ضمن يك رشته مصاحبه، پاسخ به سئوالات و شبهه‌هايي كه اخيراً در مورد انقلاب و امام به‌ وجود آمده، بدهم. 
آقاي [غلامحسین] رهبرپور، ریيس دادگاه انقلاب آمد. شرمنده بود و نتوانست برخورد نامناسب با روزنامه زن و فائزه را توجيه كند. سپس با اظهار ناراحتي از وضع مطبوعات و دانشگاه‌ها، درخواست نمود كه بيشتر در دفاع از ارزش‌ها و انقلاب و رهبري حرف بزنم. از خبر انتقال رياست قوه قضایيه به آقاي سيدمحمود هاشمي [شاهرودی]، اظهارنگراني‌كرد و گفت، براي قوه قضایيه و شخص رهبري، آثار منفي خواهد داشت. پيشنهاد داشت، من بپذيرم؛ قبول نكردم. گفت، به غربي‌ها پيشنهاد داده است كه به فكر ابتكار ساختن موادي باشند كه بشود، مزارع ترياك را با آن نابود كرد.

امروز در خيلي جاها، براي مراسم دوم خرداد [= دومین سالگرد پیروزی اصلاح‌طلبان در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 1376]، برنامه بود و بعضي جاها درگيري پيش آمده و آقاي [سیدمحمد] خاتمي، در ورزشگاه آزادي، در صحبت‌ها به نعل و ميخ زد.  فائزه هم به عنوان سخنرانِ مراسم در سمنان، به آنجا رفته است. در پارك لاله تهران، بين دانشجويان و پليس درگيري پيش آمده و جلوی راهپيمايي آنها را گرفتند كه بنا بود از ميدان انقلاب تا ورزشگاه آزادي راهپيمايي كنند و به تعبير خودشان، «از انقلاب تا آزادي» كه مي‌تواند معناي بدي داشته باشد و توجه ریيس دادگاه انقلاب را به خودش جلب كرده است. [آقای رهبرپور،] تعدادي از اعلاميه‌هاي انتقاد از رهبري را هم همراه داشت.