خاطرات اکبر هاشمی - ۱۱ فروردین ۱۳۶۲

بعد از نماز به مطالعه گزارش ها پرداختم. نزدیک ساعت هشت صبح، نخست وزیر آمد و سپس آقاى [على] شمخانى و بازجوهاى سران حزب توده  [آمدند] و گفتند که سران حزب به حقایق بسیار خطرناکى اعتراف کرده و از توطئه مشترک دو ابرقدرت و ارتجاع پرده برداشته اند و اسامى فراوانى از عوامل نفوذى و عوامل خود داده اند. فکر کردیم، لازم است امام را در جریان بگذاریم. به دفتر امام رفتیم. با تلفن از دفتر امام خواستم به امام اطلاع بدهند که کار فورى داریم- کسى نبود که خبر حضور ما را به امام بدهد - بلافاصله امام ما را پذیرفتند. گزارش را دادیم. امام توطئه مشترک را بعید دانستند، ولى اصل توطئه عوامل روسى را محتمل [دانستند] و قرار شد با تحقیق از افرادى که اسم برده اند، مطالب روشن شود.

امام نگران هستند که نهادهاى انقلاب با تندروى در این مسأله، باعث دورتر شدن دولت ها و قدرت ها از ایران بشوند و در جنگ آسیب ببینیم. جاى نگرانى هم نیست، ولى فرماندهان سپاه در این مسأله خیلى جدى هستند. ضمناً اطلاع دادند که یکى از سران حزب توده در زندان در اثر سکته قلبى فوت کرده است.

با آقاى [میرحسین موسوى] نخست وزیر و آقاى [موسوى] اردبیلى در خانه ما، در این باره به مشورت پرداختیم. ظهر به تنهایى نهار خوردم. عصر آقاى [على اکبر] محتشمى[پور] سفیرمان در سوریه آمد. از برخورد آقاى [محمد غرضى] وزیر نفت با وزراى سورى که در ایران هستند، گله داشت. اعتراض را به آقاى غرضى منتقل کردم، معلوم شد به آقاى غرضى هم درباره بدهى سوریه به ما دروغ گفته اند؛ مثلاً دویست میلیون دلار را هفتصد میلیون دلار گفته اند و گفت در قرارداد جدید راضی شان کرده ایم.  وزیر نفت از برخوردهاى غیرمسئولانه نمایندگان مجلس در سوریه گله  داشت.

سپس احمدآقا آمد و درباره اعتراف سران حزب توده که از امام شنیده بود، بیشتر توضیح خواست. در این باره براى خط مشى آینده با هم گفت وگو کردیم. شب در خانه تنها بودم. مطالعه مى کردم و اخبار گوش مى دادم.