خاطرات اکبر هاشمی - ۱۰ فروردین ۱۳۶۰

اول صبح، مقدارى در تكميل مقاله «نهج‌البلاغه و سياست» كار كردم و سپس به مجلس ‌رفتم. پس از مطالعه گزارش‏ها و امضاى نامه‌ها، جواب نامه ریيس مجلس الجزاير «رابح بيطاط» را تهيه كردم و ايشان را به ايران دعوت نمودم. 

آقاى دكتر [على اكبر] ولايتى  نامه اعتراضى به راديو تلويزيون در خصوص برخورد نادرست با مجلس نوشته بود، تأييد كردم. 
آقايان [ياسر] عرفات، هانى‌الحسن و همراهان - كه با هيأت ميانجى «كنفرانس اسلامى‌ طائف» به ايران آمده بودند - به ملاقاتم آمدند. از خطر حمله اسرایيل به جنوب لبنان، نگران ‌بودند. ايشان را تسليت دادم و گفتم اين حمله به ضرر آمريكا است، منطقه را منفجر مى‌كند و بيش از همه، آمريكا خسارت مى‌برد. از ايشان [ياسرعرفات]، خواستم انقلابى‌تر عمل كنند.

ايشان به فرودگاه رفت. هانى‌الحسن تنها ماند و مطالب مفيدى از وضع عراق و ضعف صدام و نظر هيأت داد؛ مثل اينكه كم كم دارند موضع ضد عراقى مى‌گيرند. از اينكه بعضى از انقلابى‌هاى ايران، مخالف عرفات شده‌اند، نگران بود.

بعدازظهر، مصاحبه مطبوعاتى و [راديو] تلويزيونى انجام دادم  و براى شركت در اردوى ‌انجمن‏هاى اسلامى سيستان و بلوچستان به كرج رفتم.  

در باغ مصفاى ايروانى در حدود پانصدنفر جوان، مرد و زن با شور و با حال و طرفدار روحانيت بودند، برايشان سخنرانى كردم  و جواب سئوالات‏شان را دادم و در اردوى بسيج هم شركت كردم. سرودى خواندند و تشويق‏شان ‌كردم. سپس به مركز تربيت معلم - كه پانصد معلم ممتاز جمع شده [بودند] و سمينار جالبى‌ داشتند- رفتم. شام‏شان آش‌رشته بود، صرف كرديم و سخنرانى نمودم و تا ساعت ده شب جواب سئوال‏هاى آنها را دادم. خيلى باروح و انقلابى بودند. سرود خيلى جالبى با مطلع «روحانى مبارز، آيم به‎ سويت» خواندند.