خاطرات اکبر هاشمی - ۵ فروردین ۱۳۶۸

ساعت نه وربع به مجلس رسیدم. خیابان ها تحت تأثیر تعطیلات عید، هنوز خلوت است. گزارش ها را خواندم. به آیت الله [موسوی] اردبیلی [رئیس قوه قضائیه] تلفن کردم. به دفتر آمدند.یک ساعتی درباره تصمیم اخیر امام و مسأله خبرگان و موضوع آیت الله منتظری مذاکره کردیم و راه های ممکن حل مشکل را بررسی نمودیم.

آقای عبدالله نوری [نماینده امام در سپاه پاسداران و جهاد سازندگی] آمد. گزارشی از وضع سپاه و تبلیغات سپاه و برنامه های فرهنگی و سیاسی داخل سپاه داد و ضرورت کنترل خودسری های داخل سپاه را گفت و برای به نظم کشیدن سپاه استمداد کرد؛ تایید کردم. او هم از مسأله آقای منتظری تا حدی مطلع بود و اظهار نگرانی می کرد؛ همه چیز را نمی داند. همسر آقای بهرامی [از هم درسان دوران طلبگی] آمد؛ پیغام آورده بود. برای نجات خود، کمک خواسته است. عصر تا ساعت چهارو نیم در دفترم کار کردم. به خانه آمدم.

در مسیر برای اولین بار به نظرم آمد، بدحجابی نسبتاً وسیع است. خانم ها بخشی از موی سر را بیرون می گذارند. آرایش ها غلیظ تر و جوراب های نازک زیاد شده است. احتمالاً حال و هوای نوروز و مسافران شهرستانی هم در این منظره بی تأثیر نیستند. به خانه آمدم ، کسی نبود.

به دفتر امام رفتم و با احمدآقا مذاکره کردیم. خبر داد که امروز نامه ای از آقای منتظری به امام رسیده که نوعی عذرخواهی است و اعلام کرده که از این به بعد، نظر امام را بر نظر خودشان مقدم خواهند داشت. این نامه کمی از خشم امام کاسته است، ولی هنوز امام برروی نظر خود هستند و فقط با دادن مهلت بیشتر، ممکن است موافقت کنند. پس از مذاکره زیاد، باز هم به این نتیجه رسیدیم؛ حتی الامکان باید از وقوع آن جلوگیری شود. ولی احتمال قبول امام ضعیف است.