خاطرات اکبر هاشمی - ۱۲ اسفند ۱۳۶۲

بعد از نماز صبح، از قرارگاه نجف، درباره عملیات دیشب توضیح خواستم. معلوم شد در حد بازپس گیرى همان خاکریز پریشب پیشرفت کرده اند. گفتند دشمن از بمب شیمیایى استفاده نموده و ارتباطات بى سیم را - که وسیله هدایت و هماهنگى واحدهاى درگیر است - مختل کرده است.

از دو قرارگاه نجف و کربلا، خواستم براى تعیین تکلیف برنامه آینده عملیات خیبر به این قرارگاه بیایند و به آقاى سرهنگ موسوى قویدل گفتم که براى کار، برنامه اى تهیه کنند.

پیشرفت جنگ، خیلى مشکل شده است. تبلیغات تلویزیونى و رادیویى عراق در نیروها تأثیر منفى مى گذارد و از ضعف ها و عدم موفقیت هاى ما، خیلى بد بهره بردارى مى کنند. فشار نیروى هوایى و ایذای بمب هاى شیمیایى هم وجود دارد.

وضع را به رییس جمهورى گفتم و تذکر دادم که امروز در نمازجمعه، خیلى خوش بینانه صحبت نکند. مقدارى اطراف قرارگاه با دکتر روحانى قدم زدیم و درباره وضع جنگ و مسایل دیگر بحث کردیم. حضور دکتر [حسن] روحانى در قرارگاه براى کار من مفید است. صداى توپ هاى جبهه جنگ، مرتباً به گوش مى رسید؛ با اینکه بیش از صد کیلومتر فاصله است. حدس زدیم پاتک شدید دشمن در جریان است.

وقتى که به مقر برگشتیم، از شنود مکالمات دشمن، گزارش رسید که آنها مدعى هستند خاکریز ما را گرفته اند و نیروها را از موضعى که دیشب به دست آورده ایم، عقب زده اند. اگر درست باشد، برنامه ما را به هم مى زند.

فیلمى از عملیات در شرق دجله و دوران تصرف اطراف قرنه را با ویدیو دیدیم. حالت هجوم تانک ها و هواپیماهاى عراقى به نیروهاى پیاده و پشت سنگرها را که دفاع مى کردند، نشان مى داد.

عصر همه فرماندهان و مسئولین قرارگاه هاى سپاه و ارتش آمدند. جمع بندى از عملیات شد و به این نتیجه رسیدیم که باید براى حفظ جزیره، خیلى ساعى باشیم. روى اهمیت جزیره تکیه شد و [مقرر گردید] براى ادامه عملیات، طرحى از طرف هر یک از قرارگاه ها تهیه شود و پس از تصویب به اجرا درآید.

آقایان صیاد [شیرازى] و [محسن] رضایى هم جداگانه مطالبى درباره فرماندهى و اشکالات طرف مقابل گفتند. در عمل واضح شد که ریشه مشکلات، فعلاً در اختلاف نظرهاى فرماندهان اصلى جبهه و ارتش و سپاه است؛ گرچه همه با اخلاص اند، ولى بالاخره اختلاف نظرها جدى است؛ دو شیوه کاملاً مختلف در یک عملیات واحد وجود دارد. شب به تهران آمدیم. ساعت یازده شب رسیدیم.