خاطرات اکبر هاشمی - ۱۸ خرداد ۱۳۶۰

امروز به خاطر تعطيل روزنامه، احتمال حوادثى حتى در مجلس مى‌دادم. جلسه علنى ‌داشتيم. اتفاق مهمى نيفتاد. 

ليبرال ‏ها جلسه‌اى براى خود داشتند و چند نفرى نامه‌اى اعتراض ‏آميز نوشتند و تذكر دادند. ریيس‏ جمهور، مطالب اعتراضيه خودش را در نشريه‌اى به‎نام «پيام ریيس‏ جمهور» منتشر كرد، حتى كارنامه و اعلاميه‌ها را. دعوت به راهپيمايى كردند. جمعيت زيادى جمع نشد، فقط حدود پانصدنفر كه در مقابل گروه كوچكى از حزب اللهى‌ها متفرق شدند. خواستند بازار را هم تعطيل‌ كنند، شكست فاحشى خوردند.

در همدان هم، كه ریيس‏ جمهور به شهر خودش پناه برده بود، حمايت درستى از ايشان ‌نكردند. در شيراز، دكتر [ابراهيم] يزدى از حزب اللهى‌ها كتك خورده و من در مجلس اين كار را تقبيح كردم.

امام، امروز سخنرانى تند و جالبى فرمودند و سنگ تمام گذاشتند؛ از اقدام دادستان‌ حمايت كردند، مخالفان را تهديد كردند، تأكيد روى اعتبار قوانين و تعبيرات ديكتاتور و محمدرضا پهلوى در مورد مخالفان قانون. فكر مى‌كنم زمينه اظهار و اقدام را از مخالفان كاملاً گرفتند و آنها را مات كردند.

احمدآقا، با موافقت امام، مقدمات تغييرات اساسى را در فرماندهى ارتش فراهم مى‌كند و آقاى خامنه‌اى را كه در جبهه جنوب‌اند، براى اين [منظور] به تهران خواسته است. 

بعدازظهر، گروهى دويست نفرى از خانم‏هاى نرس و پرستار بيمارستان ‏هاى خوزستان، به ‌ديدن من آمدند. برايشان صحبت كردم . شعار حزب ‏اللهى مى‌دادند. جالب است.

عصر، در شوراى قضایى جلسه مشورتى با حضور اعضاى شورا و نخست ‏وزيرى داشتيم. وضع جارى را بررسى كرديم و خط حركت آينده را ترسيم نموديم و به نيروهاى سپاه و كميته‌ها براى احتياط، آماده باش داديم. بنا بود مناظره بنى‌صدر و ... درباره بودجه پخش شود. با پيشنهاد خودش و استقبال ما به تأخير افتاد.

تا آخر شب، اتفاق مهمى گزارش ندادند. خيلى خوب مى‌گذرد و مخالفان فكر نمى‌كردند، اين اندازه بى پايگاه و ضعيف باشند.