خاطرات اکبر هاشمی - ۱۷ خرداد ۱۳۶۳

هنگام سحر، از نخست وزیرى اطلاع دادند که عراق دیشب شهر نهاوند را بمباران کرده و به شهرهاى دزفول و مسجدسلیمان، موشک زده است. در نهاوند 15 نفر شهید و بیش از 100 نفر مجروح شده اند، ولى در دزفول، فقط چند مجروح داشته ایم و در مسجدسلیمان، موشک به خارج از شهر خورده است. دیروز، ما به عنوان مقابله به مثل، چند گلوله توپ به نقاط نظامى و حساس بصره زده ایم.

عراق و حامیانش، مى بینند ایران در جبهه هاى جنگ، دست بالا را دارد و براى فشار بر ایران به سیاست شرارت در شهرها و ناامنى در خلیج فارس و اقدامات خلاف مقررات بین المللى دست مى زنند.

احمدآقا آمد و اطلاع داد که امام با آتش بس درباره شهرها موافقند، ولى مى فرمایند به نحوى باشد که احساس ضعف نشود. به آقاى دکتر ولایتى [وزیر امور خارجه] گفته شده، ولى آقاى [آیت الله] خامنه اى اطلاع دادند که مشاوران وزارت امور خارجه، معتقدند که فعلاً به ژاپنى ها اطلاع ندهیم. قرار بود به آنها که این پیشنهاد را داده اند، بگوییم که موافقیم تا در جلسه هفت کشور صنعتى - که امروز در اروپا تشکیل مى شود – [این پیشنهاد را] مطرح کنند.

جلسه اى با حضور فرماندهان ارتش و سپاه و رییس جمهور و احمدآقا در منزل ما تشکیل شد و چند ساعت طول کشید. برنامه عملیات آینده را گفتند؛ چون بخشى از طرح را ناموفق مى دانند، در نتیجه کل عملیات به تعویق خواهد افتاد. سپاه کوتاه مى آید. قرار شد طرح جدید را تا سه روز دیگر تکمیل کنند و بیاورند.

خبر آوردند که عراق به گیلانغرب هم حمله کرده است. به آقاى صیاد شیرازى تأکید کردیم که نقاط نظامى و حساس و استراتژیک بصره را گلوله باران کنند. جو جنگ ملتهب شده است. مردم انتظار حمله متقابل ما را دارند؛ اما بخشى از نیروها آمادگى ندارند. در دریا هم براى مقابله به مثل، تحرک خوبى نیست. در زمین هم [براى عملیات] امروز و فردا مى کنند. معصومه خانم، کارگر خانه قدیمی مان آمد و براى خرید خانه، کمک خواست. به کمیته امداد [امام خمینى] نوشتم که وامى از صندوق هاى قرض الحسنه به ایشان داده شود.