خاطرات اکبر هاشمی - ۵ تیر ۱۳۶۲

جلسه علنى داشتیم. همه وقت را شور اول لایحه اجراى اصل 49 گرفت؛ با اکثریت قوى تصویب شد. ظهر در دفترم درباره اصلاحیه قانون اصلاح حقوق کارمندان [مجلس شوراى اسلامى] مشورت کردیم؛ حقوق ها را خیلى بالا برده اند، اثر بدى در سایر ارگان ها خواهد داشت. خانواده مرحوم صالحى - راننده مجلس - که با تیر خطاى یکى از پاسداران مجلس کشته شده، آمدند؛ تسلییت شان دادم. هفت پسر داشته که دو نفرشان را از دست داده؛ یکى را در جبهه. شخص خوش روحیه اى بود. آقاى عاقبت رفعت، استاندار معزول سیستان و بلوچستان آمد و از وزارت کشور گله داشت.

عصر، ملاقاتى با سفیران مان در یونان، ساحل عاج، سوریه و سرکنسول ایران در کراچى داشتم؛ هر یک گزارش مبسوطى دادند. آقاى [على اکبر] محتشمى [سفیر ایران در سوریه] گفت: مخالفان عرفات، منتظر کمک هستند که وعده داده ایم؛ گفتم: نمى خواهیم مسئول پاشیدن ساف باشیم. وقتى که وضع معلوم شد، به جریان اصلى مبارزه کمک مى کنیم. گفت: سوری ها از اینکه برخلاف مذاکره با [حافظ] اسد، ایران، روش ضد روس گرفته، ناراحتند. گفتم: به حرف مان وفاداریم، ولى روس ها نباید به امور داخلى ما و حزب توده و اخراج جاسوس ها، کارى داشته باشند و درباره نفت هم سوری ها باید به قرارداد عمل کنند؛ اگر نمى توانند، از طریق مقامات بالا قبلاً اطلاع بدهند.

در جلسه شوراى مرکزى حزب [جمهورى اسلامى] شرکت کردم؛ آیین نامه انضباطى شورا تصویب شد و گزارش سفر هیأت مصلح به اصفهان را شنیدیم و تصمیم گرفتیم که حزب با آقاى [جلال الدین] طاهرى [امام جمعه اصفهان] بسازد و از دیگران فاصله نگیرد و کارهاى قضایى دنبال شود.  قرار شد، من به اصفهان بروم. افطار را همان جا خوردیم.