خاطرات اکبر هاشمی - ۲۴ خرداد ۱۳۷۶

آقاى عبداله نورى آمد. از اظهاراتی که رهبرى نسبت به ایشان در مورد مصاحبه اش کرده، و نیز به خاطر اقدام رهبرى در جلوگیرى از اعطای نشان به آقاى کرباسچى و احاله تخلفات شهردارى تهران به دادگاه، گله مند است؛ او در مصاحبه گفته که به دستور رهبرى، از نامزدی ریاست مجلس به نفع آقاى ناطق [نوری] کنار رفته است. گفت بنا دارند براى انتخابات مجلس خبرگان فعال شوند. آقاى [علی] لاریجانى، [رییس سازمان صدا و سیما] آمد. براى نشر یک روز زندگى من از صداوسیما، اجازه گرفت. خواست که در ترکیه، مشکل جواز تأسیس دفتر صداوسیما را حل کنم.

مجمع تشخیص مصلحت نظام در مورد اختلاف مجلس و شوراى نگهبان دربارة طرح منع استعمال دخانیات در مجامع عمومى، جلسه داشت؛ به نفع شوراى نگهبان نظر دادیم. بخشى از آیین نامه [داخلی مجمع] را تصویب کردیم.

عصر به فرودگاه [مهرآباد] رفتم. ساعت چهار بعد از ظهر، با مصاحبه و بدرقه رسمى، براى شرکت در اجلاس سران کشورهاى دی 8 که با ابتکار آقاى [نجم الدین]اربکان، [نخست وزیر ترکیه] تأسیس شده است، به سوى استانبول پرواز کردیم. عفت و فاطى و مهدی و مهندس [اکبر] ترکان، [وزیر راه و ترابری]، همراه بودند. سه ساعت پرواز بود. در فرودگاه استانبول، دکتر ولایتى و یک وزیر ترکیه استقبال کردند. با هلى کوپتر به تیلن در کنار ساحل بُسفُر پروازکردیم. ترکیه قرار گذاشته بود که براى هیچ یک از سران، مراسم استقبال و بدرقه نداشته باشد؛گرچه ورود و خروج راحت و بدون اتلاف وقت براى تشریفات بود، اما به نظرم سرد و بى رمق آمد؛ چون به استقبال ها و مراسم عادت کرده ایم.

در هتل،آقاى اربکان براى ملاقات آمد. صحبت هاى ایشان دربارة خطرهاى موجود براى امنیت ترکیه بود. اتهاماتى را که ارتش و اطلاعات ترکیه، درخصوص حمایت از [حزب کارگران کردستان] پ.ک.ک، به ایران مى زنند، نقل کرد و توضیح خواست؛ بیشتر براى دفاع از خودش در برابر مخالفان که به عدم اهتمام به مسأله تروریسم پ.ک.ک متهمش مى کنند.

من هم جواب تندی دادم و گفتم، اینها همان کسانى هستند که خود شما را متهم به بنیادگرایی می کنند و مى خواهند حزب رفاه را منحل کنند و عجز خودشان را با متهم کردن ایران و منتقل کردن مسأله به خارج جبران مى کنند. گرچه از صحبت من قلباً خوشحال شد، ولى خواست که گروهى براى تحقیق تشکیل شود؛ پذیرفتم.

سپس همراه همه سران و میهمانان، سوار کشتى شدیم و در محوطه بُسفُر گشتى زدیم. در کشتى با آقایان [محمد] سوهارتو، رییس جمهور اندونزى، ماهاتیر محمد، نخست وزیر مالزى، حُسنی مبارک، رییس جمهور مصر، خانم شیخ حسینه واجد، نخست وزیر بنگلادش و نوازشریف، نخست وزیر پاکستان و وزیر دفاع نیجریه احوال پرسى کردم.

مغرب به کاخ قدیمى بیلر بی در ساحل آسیایى بُسفُر رسیدیم. آقاى [سلیمان] دمیرل، [رییس جمهور ترکیه] و همسرش، در مدخل کاخ استقبال کردند. سر میز شام. دو طرفم آقایان دمیرل و اربکان بودند. در بین شام خوردن، من و اربکان براى نماز رفتیم و برگشتیم. صحبت هاى زیادی با هر دو نفر داشتم.

گفتند تا دو ماه دیگر از شمال عراق عقب نشینى مى کنند. اربکان گفت، به زودی ریاست دولت را به خانم [تانسو] چیللر واگذار مى کند. خیلى برایشان روشن نبود که چگونه مى تواند به مجلس معرفى شود؛ اشکال قانونى دارند و امیدی ندارند که با انتخابات زودرس وضع بهتر شود و هم چاره اى جز این ندارند.

بحران سیاسى شدیدی دارند و احتمال کودتاى نظامى هست و هر دو از دست ارتشی ها ناراحت اند، ولى خونسردی را حفظ مى کنند. بحران اقتصادی و امنیتى هم دارند. جاى نشستن عفت و فاطى مناسب نبود؛ عفت قهرکرد و شام نخورد. من بعد از شام فهمیدم. تا آخر سفر، عفت ناراحت بود؛ حق با اوست. دیروقت با خستگى خوابیدم.