خاطرات اکبر هاشمی - ۳ بهمن ۱۳۷۴

در گزارش ها، مباحثه دو گروه انتخاباتی از جامعه روحانیت مبارز و گروه خدمتگزاران [= کارگزاران سازندگی] از قوه مجریه، داغ شده و عمدتاً بر سر شیوه «حمایت من» که شعار دو دوره جامعه روحانیت مبارز بوده است. برای دور دوم مذاکرات با میهمانان ترکمن، به سعدآباد رفتیم. در جلسه غیررسمی، نتیجه مذاکرات وزرا را بررسی کردیم و مواردی که نتوانسته بودند به توافق برسند، با تصمیم من و آقای نیازُف تکمیل شد و همه موارد مذاکرات به نتیجه رسید. سپس در حضور ما، سند توافق نامه مالیات مضاعف امضا شد و نحوه برگزاری مراسم بهره برداری از راه آهن مشهد – سرخ – تجن به نتیجه رسید.

به سوی فرودگاه حرکت کردیم. در راه دربارة مسایل ارزی ترکمنستان صحبت شد. مشکلات تأسیس بورس ارز را که با کمبود ارز در نظر دارند، تذکر دادم. به نظرم رسید، مشکل جدی مدیریتی دارند. در فرودگاه مصاحبه مفصلی با صحبت هر دوی ما دربارة تصمیمات و نتایج شد . با بدرقه رسمی رفتند. جالب است که هر چه می خواستم، بدون درنگ موافقت می کرد.

به دفترم رفتم. آقای دکتر [محمدرضا] هاشمی [گلپایگانی، وزیر فرهنگ و آموزش عالی] آمد. دستاورد های وزارت علوم را توضیح داد. نمی دانم چرا این بار، برخلاف دفعه های قبل که مشکلات را مطرح می کرد، فقط پیشرفت ها را گفت. عصر آقای سیروس ناصری، [نماینده ایران در دفتر سازمان ملل در ژنو] آمد. مذاکرات با ملک حسین، [پادشاه اُردن] را گفت که توضیحات ناقصی بر طرح فدرالی کردن عراق است. قرار شده نماینده ای به اردن بفرستند و اصرار بر ایجاد رابطه با مصر داشت.

شب، شورای عالی انقلاب فرهنگی جلسه داشت. بحث اساسی دربارة تعداد دانشجویان پزشکی مورد نیاز بود که به یک جمع بندی نیمه تمام رسیدیم و قرار شد تکمیل شود. وزارت بهداشت، خواستار کم شدن تعداد ورودی ها است و بعضی مخالفند. به نظر می رسد وضع موجود، برای چند سال دیگر خوب باشد. چند رییس دانشگاه تصویب شد. طرح رسمی شدن تحصیلات حوزه های دینی تکمیل و تصویب شد که مهم است و تحولی در حوزه هاست. ساعت نُه و نیم شب به خانه رسیدم. بحث داغ رسانه ها، انتخابات و عکس العمل نسبت به بیانیه شانزده تن از اعضای کابینه است.