خاطرات اکبر هاشمی - ۳۰ دی ۱۳۶۵

بعد از نماز صبح تا ساعت هشت صبح گزارش ها را خواندم و به رادیوها گوش دادم. با اینکه تا حدودى به پیروزى ما در کربلاى پنج اعتراف مى شود، ولى هنوز تلاش در حفظ روحیه عراقى هاست.

آقاى [على] شمخانى [فرمانده نیروى زمینى سپاه] و آقاى [محمد] باقرى [معاون اطلاعات نیروى زمینى سپاه] از جلو آمدند. گزارش کاملى دادند. معتقدند اگر امکانات بسیج شود، همین جا مى توانیم جنگ را ببریم؛ ارتش عراق ضربه هاى کارى خورده است. آقاى باقرى آمار انهدام نیروهاى عراقى را داد؛ اگر درست باشد، ضربه جدى است.

[ارتش عراق] حدود صد تیپ به میدان آورده و هشتاد درصد آن آسیب دیده است. از بیست تیپ دست نخورده دیگر مى تواند استفاده کند. البته از آسیب دیده ها هم استفاده مى کند. سه محور براى ادامه عملیات مطرح است. روى هم رفته آن محورى که فرماندهان سپاه انتخاب کرده اند، مهم ترین است، گرچه آقاى[آیت الله] خامنه اى و من قبلاً روى محور دیگرى تکیه داشتیم. خواستار تقویت مهندسى، پدافند و توپخانه بودند. آقاى رفیق دوست مدعى است که از نظر مهمات، در مضیقه نمى افتیم.

دکتر روحانى و سرهنگ ترابى که از غرب آمده بودند، گزارش وضع آنجا را دادند. مجموعاً امیدى به موفقیت چشمگیر ارتش ندارند. مى گویند حداکثر دو ارتفاع کوچک شرمیل و تپه سرخه را ممکن است بگیرند. به دکتر روحانى گفتم براى تقویت پدافند خط، چند [توپ] اورلیکن را جلو ببرند و سایت موشکى هاک را هم جلوتر ببرند. عصر آقاى [محمدعلى] انصارى هم از طرف امام در این خصوص پیغامى تلفنى گفت.

ظهر با آقاى [محمد] فروزنده [مسئول مهندسى قرارگاه خاتم] درباره تقویت مهندسى خط، مذاکره و تصمیم گیرى کردیم. قرار شد براى تعمیر واحدهاى آسیب دیده و گرفتن ماشین هاى سنگین از ارگان هاى دولتى اقدام کنیم. عصر بیشتر وقت به خواندن گزارش ها گذشت. اعتراف به شکست عراق، کم کم رواج مى گیرد. از آقاى رى شهرى در مورد سه آتش سوزى در کویت پرسیدم. توضیح داد.

آقاى رضایى، تلفنى اطلاع داد پاتک ها و آتش توپخانه دشمن، امروز شدید بوده و کمى عقب نشینى داشته ایم. شب دیروقت آقاى رحیم صفوى و آقاى [مرتضى] قربانى [فرمانده لشکر 25 کربلا] آمدند. از فشار فوق العاده توپخانه و نیروى هوایى دشمن بر محور پیشروى به سوى بصره، اظهار نگرانى کردند و خواستار تقویت پدافند و توپخانه و مهندسى بودند. به نظر مى رسد در پیشروى دچار مشکل شده اند و پیش بینى هاى دیشب و امروز صبح، جاى خود را به نگرانى داده است.