خاطرات اکبر هاشمی - ۲۸ دی ۱۳۷۷

ساعت یازده شب از دفتر آیت الله [محمد] فاضل لنکرانى، [از مراجع تقلید] گفتند، آقاى فاضل مى خواهد دربارة هلال شوال، با من صحبت کند. پس از وصل تلفن، معلوم شد آقاى فاضل به اندرون رفته و جواد - پسرشان- صحبت کرد وگفت، براى ابوى ثابت شده که فردا عید فطر است و چند شهر را نام برد که در آنجا ماه دیده شده و گفت، ظاهراً براى آقاى لطف الله صافى [گلپایگانی] هم ثابت شده و با تماس با دفتر آیت الله خامنه اى، نتوانسته اند به توافقى برسند و بیش از این نمى توانند صبرکنند و باید نظرشان را اعلان نمایند. از من خواستندکه براى هماهنگى با رهبرى،کمک کنم.

تلفنى با آیت الله خامنه اى صحبت کردم. ایشان گفتند که گزارش های رؤیت هلال، به ایشان هم رسیده ولى با توجه به اعلان قبلى چند مرکز تحقیقاتى دانشگاه که گفته اند در هیچ نقطه اى از ایران، ماه شوال در شامگاه یکشنبه قابل رؤیت نیست، چون فقط یک ساعت قبل از غروب از تحت الشعاع خورشید بیرون مى آید، اطمینان به گزارش های مردمى به دست نمى آید، ولى اگر آقاى فاضل حکم کنند و یا دو نفر از آقایان فاضل و صافى، اعلان اطمینان کنند، مى پذیریم که فردا عید باشد، ولى تأکید کردند که قول قطعى ندهیم. مراتب را به آشیخ جواد فاضل گفتم. قرار شد، به همان صورت پیگیرى شود و سرانجام حدود ساعت یک بامداد، رهبرى به تصمیم مى رسند.

مطابق معمول شب هاى دیگر ماه رمضان، ساعت سه و نیم بامداد بیدار شدم؛ چون اعلان شده بودکه امروز عید فطر است، سحرى نخوردم و نیم جزء باقیمانده از قرآن را خواندم که در ماه مبارک رمضان، یک دوره کامل قرآن را خوانده باشم.

با اینکه دیر اعلان شده بود، جمعیت خوبى براى مراسم نماز عید در دانشگاه تهران و اطراف آن جمع شده بودند. رهبرى نماز را خواندند و صحبت کوتاهى نسبت به قضیه روز جمعه در اصفهان داشتند؛ دو طرف را توبیخ کردند. برخلاف معمول سال هاى گذشته، به مراسم رسمى عید [فطر]، در دفتر رهبرى نرفتیم؛ خودشان خواسته بودند.

ساعت یازده به محل سد لتیان رفتیم. عفت و فاطى و یاسر و بچه هایشان هم آمدند. وقت به مطالعه و قدم زدن گذشت. مقدارى هم با شیرین کارى هاى لیلى، دختر یاسر، سرگرم بودم. مقدارى هم باران داشتیم. در اصفهان هم نماز عید توسط آقاى [جلال الدین] طاهرى، خوانده شده. حادثه مهمى نداشته؛ تعدادی از دو طرف، در مقابل هم شعارهاى ضد یکدیگر داده اند.