خاطرات اکبر هاشمی - ۲ دی ۱۳۷۴

صبحانه را با همشیره ها فاطمه، طاهره و صدیقه -که به خاطر مراسم فوت والده اینجا هستند- خوردیم. قرار شد آنها برای عزاداری و پذیرایی کسانی که برای تسلیت می آیند، بمانند. اخوی ها هم در منزل خود نشستند. من به دفترم رفتم. پیش از ظهر به کارهای جاری پرداختم و بعد از ظهر را به ملاقات تسلیت دهندگان گذراندم. [آقای استفان تودی]، سفیر جدید مجارستان، برای تقدیم استوارنامه آمد؛ فارسی هم کمی بلد است.

کشاورزان نمونه آمدند. دکتر[عیسی]کلانتری، [وزیر کشاورزی]، از پیشرفت های کشاورزی در برنامه اول توسعه تاکنون گزارش داد که خیلی قابل تحسین است. وضع کشاورزها به خاطر اصلاح قیمت محصولات، تحت تأثیر سیاست های تعدیل، خوب شده و با کمک های دولت برای خرید تضمینی و دادن وام ارزان و مهار آب ها و ایجاد صنایع تبدیلی و تهیه بذر و کود و سم و ابزار کشاورزی در داخل، اولویت سطح بالایی به کشاورزی داده شده است. به شش نفر از کشاورزان نمونه لوح تقدیر دادم و به [آقای جمال پورامراللهی]، مدیرکل کشاورزی استان خراسان، نشان درجه سه لیاقت و مدیریت دادم. سخنرانی مفصلی در توضیح خدمات دولت نمودم و بر استفاده از سیاست و حمایت دولت در توسعه آبیاری تحت فشار و توسعه کشت نخلستان و زیتون و نیشکر و دانه های روغنی تأکید کردم .

عصر جمع زیادی از مدیران و شخصیت ها، برای تسلیت آمدند. شب به خانه آمدم. بستگان جمع اند. قرار سفر به رفسنجان و نوق، برای شب هفت حاجیه والده را گذاشتیم. بی بی جمیله، همسر مرحوم کلانتری و بقیه اعضای خانواده شان آمده بودند؛ دخترخاله من است. او به یادم آورد که پدر والده ما، حاج محمدرضا، به دست اشرار شهید شده و در آن موقع، والده ما یک ساله بوده و یتیم بزرگ شده است. آقای [سیدمحمدنقی] شاهرخی، نماینده رهبری در بنگلادش هم آمده بود و از اثرات زیاد سفر من به آنجا گفت.