خاطرات اکبر هاشمی - ۴ شهریور ۱۳۶۲

تا ساعت ده و نیم صبح در خانه مطالعه مى کردم. بهانه گیری هاى هواپیمایى کشور در مورد پاسپورت بعضى از مسافران، به خاطر سنگ اندازی هاى ادارات در مقابل مردم، ناراحتم کرد. با نخست وزیرى تماس گرفتم که تعقیب کنند تا مزاحمان را بشناسند. در نمازجمعه  ، ضمن خطبه ها از کارمندان مزاحم مردم، به تندى انتقاد کردم؛ از تندى خودم تا عصر ناراحت بودم؛ بیش از حد لحنم تند شد.  

شب، آقاى دکتر وحید [دستجردى] آمد؛ از وضع زندان ها انتقاد کرد؛ تنگى جا، نگه داشتن غیرلازم افراد مسن و قدیمى و یا نوجوانان فریب خورده و یا تائبین واقعى، سوءظن آقاى [اسدالله] لاجوردى [دادستان انقلاب تهران] به تائبان، و خبرهایى مثل اینها. بنا گذاشتم، رسیدگى کنم. آخر شب، خانواده امینیان، شوهر خانم قدسى آمدند؛ مردم خوبى اند؛ شهید داده اند و وفادار به انقلاب اند. یکى از آنها مسئول آموزشگاه کشاورزى رشت بود. از امکانات فراوان آن و عدم استفاده لازم از آنجا گفت. آقاى [سیدمحمد] موسوى خوئینى ها [سرپرست حجاج ایرانى] آمد و از نرمش سعودی ها گفت و از اینکه نمایندگى ایشان را پذیرفته اند و از برنامه تبلیغ در حج صحبت شد. مجموعاً در مخالفت با اسراییل و آمریکا و شوروى است، نه بیشتر و بدون کمک افراد غیر ایرانى.