خاطرات اکبر هاشمی - ۳۱ مرداد ۱۳۶۲

تا ساعت هفت صبح مطالعه کردم. به دیدار محل کتابخانه جدید رفتم. به خاطر کمى جا، کتابخانه مجلس را به محل موزه نگارستان - در باغ کاخ مرمر سابق، مجاور مجلس - انتقال داده ایم. محل خوبى است و دکور خوبى درست کرده اند؛ اما مراجعه کم است و در حقیقت، کتابخانه بى استفاده است؛ با آن همه کتاب و 15 نفر پرسنل. در تهران، خیلى کتابخانه ها، چنین وضعى دارند؛ شاید در خیلى جاها، چنین است؛ من چون با کتابخانه مدرسه فیضیه قم سر و کار داشته ام - که مراجعه خیلى زیاد دارد - این گونه موارد، برایم قابل قبول نیست.

در کمیسیون دفاع مجلس، براى مشورت در طرح ارتش نوین شرکت کردم؛ مدت ها است روى این طرح کار کرده اند. تکمیل شده و تغییرات عمده اى داده اند. دو سه اعتراضى که از دفتر مشاورت امام به من گفته بودند، مطرح کردم. تفاوت درجه دار و افسر و مشکل افسر شدن همافران و عدم ورود دفتر مشاورت امام در سازمان ارتش و راجع به اینکه اصلاً نظام وظیفه اجبارى مجانى داشته باشیم یا اینکه کل ارتش حرفه اى و داوطلبانه باشد، هم بحث شد. به جایى نرسید. در مجموع، در جهت رفع تبعیض و نزدیک شدن به عدالت و مساوات، چیزهاى خوبى در طرح گنجانده شده است.

پیش از ظهر و ظهر در دفترم چند ملاقات داشتم. عصر جلسه کانون نمایندگان حزبى در مجلس داشتیم. از عدم تحرک و انسجام حزبى هاى مجلس، شکایت کردم. قرار شد فعال شویم و اشکالات برطرف شود و استیضاح آقاى ناطق [نورى] در دستور کار حزب قرار گیرد؛ راجع به ضررهاى احتمالى استیضاح هم صحبت کردم.

آقاى [محسن رفیق دوست] وزیر سپاه با معاونانش آمدند. گزارش هایى دادند. شب به خانه آمدم. مصاحبه منافقان نادم را - که از تلویزیون پخش مى شد - تماشا کردم، جالب است؛ ولى چون زیاد اتفاق افتاده، ممکن است، زیاد جاذبه نداشته باشد.

براى کسانى که مى دانند در زمان رژیم قبل، اظهار ندامت و مصاحبه از سوى نیروهاى مبارز مسلمان، به ندرت اتفاق مى افتاد، بسیار جالب و مهم است و حتى وسیع تر از ابراز ندامت توده ای ها در زمان گذشته و مسأله مجله «آیینه عبرت» که افسران تائب توده اى منتشر مى کردند.