آیا تغییر موازنه قدرت در درون هسته سخت قدرت منجر به توافقی بی‌سابقه خواهد شد؟

برخی تحولات و تحرکات اخیر، این گمانه را مطرح کرده‌اند که در درون هسته سخت قدرت، اختیارات بیشتری به جریان‌های عملگرا و امنیتی ـ اجرایی داده شده باشد؛ روندی که می‌تواند مسیر توافقی متفاوت با ایالات متحده را هموار کند.

در این میان، نام محمدباقر قالیباف بیش از گذشته مطرح می‌شود؛ چهره‌ای که برخی منابع او را یکی از بازیگران اصلی «مدیریت توافق» می‌دانند.

تصمیمی که یا گویا از طریق یک کانال تصمیم‌گیری موازی هسته سخت قدرت به سردار قالیباف محول شده یا غیبت و شرایط ناشی از مرحله گذار و عدم تثبیت کامل رهبر سوم موجبات آنرا فراهم کرده.

محرک اصلی چنین سناریویی، فشار اقتصادی فزاینده‌ای است که اکنون نه فقط اقتصاد، بلکه ظرفیت حکمرانی جمهوری اسلامی را تحت تأثیر و در بحران قرار داده است.

برخی ناظران معتقدند آنچه امروز در تهران جریان دارد، صرفاً تلاش برای رسیدن به توافق نیست، بلکه می‌تواند نشانه‌ای از تغییر در معماری تصمیم‌گیری نظام باشد؛ تغییری که در آن، بخشی از تصمیمات کلان با انعطاف و تمرکز بیشتری نسبت به گذشته اتخاذ می‌شوند.

در صورت تحقق توانایی اتخاذ تصمیماتی بدون نیاز به نظر قطعی رهبر سوم که واقعیت میدان را تغییر می‌دهند؛ جمهوری اسلامی ممکن است وارد مرحله‌ای شده باشد که در آن «ضرورت بقا» عملاً در حال بازتعریف شیوه حکمرانی است.

تغییری که می‌تواند دولت و جریان‌های جدید قدرت حتی رهبر سوم را به شکلی تقویت کند که در دوران آیت‌الله علی خامنه‌ای کمتر قابل تصور بود.