چهار روز است که حساب یک خبرنگار ساده و مستقل در شبکه ایکس به دلیل ریپورت سازمان یافته تعلیق شده

کافیست در توییتر عبارت «عبدی مدیا» یا عبدی مدیا را سرچ کنید تا متوجه شوید چه گروه‌های سیاسی که نوید آزادی ایران را میدهند از خاموش کردن صدای مستقل با تهمت «دروغ پراکنی» بدون اینکه حتی قادر باشند یک خبر دروغ را اثبات کنند، حمایت و در پروژه ترور مجازی مشارکت کردند.

و جالب تر است اگر به عین متن ها دقت کنید، شبیه به هم با یک مضمون و انشاء و الگو و از حساب‌های کاربری مختلف!!

شاید جای تاسف داشت و دارد که هیچ کدام از همکاران رسانه‌ای و فعال در فضای مجازی به این موضوع نپرداختند و گویا اصلا برایشان مهم نبوده که یک صدای مستقلی بوده و خفه شده. البته از میان فعالان شناخته شده و با هویت در این فضا تاکنون ندیده‌ام کسی اظهار خوشحالی کند.

برای من اما تنفس در هوای مسموم سخت است. دنیایی که علاقمندان شنیدن رویا و خیال بیشتر از علاقمندان به شنیدن حقیقت هستند و البته کمی بعدتر خماران همان رویا، با سیلی حقیقت بیدار خواهند شد.

برای من که غرق در تاریخ معاصر ایرانم و سیاست را از دریچه های متعدد، نه در کتاب بلکه در کلام بی واسطه آفرینندگانش خواندم و تجربه کردم و همچنان میکنم، نمیدانم تا چه زمانی تنفس در چنین فضایی ممکن باشد؟

شاید بهتر و ملموس تر سیاست عجیب بیرحم را درک کنید.

من اما حتی در این شرایط اخلاق حرفه‌ای و اعتماد به همراهان گرامی و منابع محترم را فراموش نکردم و نخواستم فعلا به پشت پرده و علت العلل این اجتماع چندگانه مشتمل بر پول کثیف، قدرت و ترس از حقیقت و افشای رویافروشی بپردازم.

اشتراک همین دو گروه حمله کننده که در مبانی سیاسی هم با هم اختلاف جدی و حتی دشمنی دارند جالب تر است.

وقتی كه سيم حكم كند و زر خدا شود
وقتی  دروغ  داور   هر   ماجرا   شود

وقتی هوا، هوای زيست
سرپوش مرگ، بر سر صدها صدا شود

بگذار در بزرگی اين منجلاب ياس
دنيای من به كوچكی  انزوا  شود

بارها با کمال ادب نوشته‌ام، لطفا اگر نوشتار من و مطالب این کانال خوشایند شما نیست، این کانال را ترک کنید. من برای خوشایند کسی ننوشته‌ام و نمی‌نویسم و بدنبال فالوور نیستم.

عهد من رعایت اخلاق حرفه‌ای و عدم رویافروشی و انتشار خبر صحیح  بود و هست و بارها نوشتم: هرکس نامی از او در عبدی مدیا می آید حق دارد توضیح دهد و من مکلف به انتشار توضیحات وی هستم.

آن حساب با افتخار فدای ایران و حقیقت شد ولی حقیقت گم نخواهد شد مانند ایرانمان و در مرام من زیبنده نیست برای چیزی که در راه وطن داده‌ام، مویه و ناله کنم که اگر برگشتنی باشد باز خواهد گشت و اگر نه هیچ تر از هیچ در مقابل عظمت حروف ایران.

و شما همواره انگیزه من برای نوشتن و نگاشتن بودید و امروز هم شمایید. حساب عبدی مدیا را بستند، صدای ما را نه. در هر پلتفرمی با صبوری باز می‌گردم. ما با هم بسیار بزرگ‌تر و قوی‌تر از اتاق‌های حملات سازمان‌یافته هستیم. در این دکان عیاری، هم از جنایت دیماه خونین ایران نوشتم و هم از جنگ و مصائب و مشقات و بلاهای آن نوشتم و پیشترش هشدار دادم. برای مشتی به‌به و لایک، هیچگاه در مقابل هیچ دیکتاتوری سر خم نخواهم کرد.

من صدای رنگِ سُرخم، یه نوشته روی دیوار
حرف هر کتاب سوخته، تو منو زنده نگهدار!

تو منو زنده نگهدار روی کاغذهای پاره!
با قلم‌های شکسته، توی حبس هر ستاره

تو منو زنده نگهدار در شب قهر سپیده!
با یه آهنگ حماسی، روی آخرین قصیده