دلنوشته مادر غزاله چلابی

«به مناسبت تولدغزاله که در شرایط بسیار امنیتی و با فشارهای زیاد بر خانواده  ما را وادار کردند که در خانه مراسم برگزار کنیم۰ من قصد داشتم این دلنوشته رو بر سر مزارت بخونم دختر قشنگم

۱۳ مردادماه ۱۳۶۸،حوالی ظهر بودکه تو زیبای کوچولو بدنیا اومدی بسیار تنها و غریب، فقط من بودم و پدرت و برادر یک ونیم ساله‌ات، به جمع ما اضافه شدی و زیبایی چهره‌ات از همان نوزادی هویدا بود. سال‌ها از پس هم گذشت و تو رشد کردی، هرچه بزرگتر می‌شدی زیباترین صفات انسانی در تو بیشتر شکل گرفت، مهربانی،انساندوستی،عشق به زیبایی‌ها، عشق به حیوانات و ...

گذشت و گذشت تا اینکه روزگار حوادثی را رقم زد و در پی آن حس آزادگی و آزاد اندیشی‌ات پس از قتل مهسا امینی متبلور گشت و در بزنگاه تاریخ این کشور در روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱، جان تو، زیبایی چهره‌ات و همه آنچه که یزدان پاک در وجودت به ودیعه گذاشته بود، در کسری از ثانیه، توسط مزدوران و قاتلان با شلیک یک گلوله در پیشانیت، تو را نقش به زمین کردند و زندگی زمینیت در غالب یک انسان خاتمه یافت.

اما،،،اما،،،از آنجایکه صفت  مهربانی و بخشندگی ملموس ترین در تو بود قلب مهربانت از حرکت نیفتاد و همچنان تپش داشت و از ما می‌خواست تا اعضای بدنت را به انسان‌های چشم انتظار اهدا کنند تا حتی در نبودنت نیز، زندگی دوباره‌ای به همنوعانت ببخشی. ولی سیه‌دلان به ظاهر مسئول، ممانعت کردند تا هیچ رد و نشانی از تو باقی نماند زهی خیال باطل

امروز با گذشت یازده ماه بعد از این حوادث تلخ و سپری‌شدن درد و رنج بسیار، به این نتیجه رسیده‌ام که آمدنت به این دنیا، خالی از معنا نبوده، تو فرشته‌ای بودی در قالب انسان، بدنیا آمدی که روح بزرگت از پس افت و خیزهای زیاد و تجارب جدید و زخم‌های زیادی که خوردی، تاثیرگذاری در زندگی‌های افراد گوناگون و عاقبت با رفتنت، که نه با کشته‌شدنت، اثرات عمیقی در جامعه انسانی که زیر بار بی عدالتی و نابرابری کمر خم کرده‌اند، گذاشتی و هنوز در هر مناسبتی یادت، نامت، نوع رفتنت در بین آدمیان زبان به زبان گشته و با یادآوری شجاعتهای تو، الگویی برای نسل جوان گشتی، ماموریت و رسالت تو در این دنیا برای یک جابجایی بزرگ و تغییرات بنیادین اجتماعی به پایان رسید و تو با هدیه جانت به زیباترین شکل ممکن این رسالت را بدست آیندگان سپردی....»